امام سجاد علیه السلام: بهترین مردم هر زمان کسانى هستند که منتظر ظهور حضرت مهدى علیه السلام هستند.

9:11:12 PM 1396 / 08 / 30
 

افراد در معرض خطر ابتلا به ایدز

چه کسانی بیشتر در معرض آلودگی با ویروس میباشند؟

با توجه به راههای انتقال همه افراد جامعه می توانند در معرض خطر ابتلا به بیماری باشند و این بیماری مخصوص هیچ گروه خاصی نیست اما بدلیل راههای انتقال بیماری افراد ذیل بیش از سایرین در معرض خطر هستند که به آنها گروه های پرخطر می گویندکه عبارتند از:
1 – معتادین تزریقی
2 – افرادی که روابط جنسی محافظت نشده دارند .
3 – افرادی که مبتلا به عفونتهای دستگاه تناسلی هستند .
4 – همسر افراد آلوده یا همسر معتادین تزریقی
5 – دریافت کنندگان مکرر خون
6 – افرادی که اقدام به اعمال جراحی سرپائی و .. با وسائل غیر استریل مینمایند .
7 – شاغلین در مراکز ارائه دهنده خدمات بهداشتی درمانی که با خون و تزریقات سروکار دارند مانند جراحان ، دندانپزشکان ، پرسنل آزمایشگاه و…
همانطور که اشاره شد این ویروس به گلبولهای سفید بدن تمایل دارد و به آنها وارد شده و شروع به تکثیر می کند. به عبارت دیگر این ویروس به سلولی وارد می شود که وظیفه از بین بردن آنرا بعنوان یک موجود بیگانه برعهده داشته است ، درست مانند دشمنی که در ارتش یک کشور رسوخ کرده و مانع اقدام سربازهای آن کشور در مقابل بیگانگان گردد.
این ویروس برخلاف اغلب عوامل بیماریزای عفونی ، خود موجب تخریب و یا صدمه به بافتهای بدن نمی گردد و پس از ورود به گلبولهای سفید تا مدتهای مدید (حتی 20 سال ) در بدن باقی می ماند و چون هیچ تخریبی صورت نمی دهد هیچ علامتی هم ایجاد نمی کند. این ویروس در گلبول سفید جایگزین می شود ،هرچند همانطور که گفته شد آنها را از بین نمی برد اما از تمام امکانات آن برای تکثیر و بقای خود استفاده می کندو به این ترتیب گلبول سفید آرام آرام توان و کار آئی خود را از دست می دهد و اگر اینبار یک میکروب دیگر وارد شود دیگر نمی تواند در مقابل آن اقدام کند.
چون ویروس درست جایی وارد شده که باید آنرا ازبین می برد(گلبول سفید) ، بدن هم نمی تواند عکس العملی در برابر آن انجام دهد. پس علامتی هم از طرف بدن ایجاد نمی شود. به این ترتیب می بینید نه خود ویروس موجب ایجاد علامت می شود و نه عکس المعل بدن علامتی ایجاد خواهد کرد.بعد از مدتی بدن فقط یک ماده ای در خون ترشح می کند که آنهم هیچ علامتی ایجاد نمی کند و فقط نفع آن این است که در تشخیص آزمایشگاهی به ما کمک می کند.
پس به این ترتیب می بینیم در مدت زمان خیلی طولانی ویروس در بدن وجود دارد اما فرد هیچ علامتی ندارد به این دوره “دوره آلودگی ”می گویند . در اصل این فرد بیمار نیست (هیچ علامتی از بیماری ندارد) و مثل سایر افرادی که در جامعه هستند می تواند طبیعی زندگی کند . اما ویروس در بدن او وجود دارد و می تواند آنرا از طریق خون و ترشحات به دیگران منتقل کند.در این دوره اصطلاحا می گویند “فرد آلوده به HIV ”است .(اچ آی وی مثبت)
اما بتدریج و پس از گذشت سالها با کاهش کارآئی گلبولهای سفید ، در واقع بدن قدرت مقابله در برابر سایر بیماریهای عفونی را از دست می دهد. به این ترتیب که اگر عامل بیماریزای دیگری به بدن وارد گردد ، گلبولهای سفید (سربازهای اسیر دست ویروس) نمی توانند به وظیفه محافظتی خود عمل کرده و بدن قادر به هیچ عکس العملی نیست و آن میکروب می تواند انسان را از پا در آورد. ودر این مرحله بیماریهای عفونی و سرطانهای غیر عادی در بدن فرد فرصت رشد وبیماریزایی پیدا می کنند.
وقتی کارآئی گلبولهای سفید کاملا از بین رفت تمام میکروبهایی که در حالت عادی بیماریهای ساده ایی ایجاد می کردند و خیلی زود برطرف می شدند می توانند عفونتهای شدیدی ایجاد کند که حتی منجر به مرگ فرد شود.
به این مرحله که در اصل با علامت انواع بیماریهای عفونی دیگر حادث می شود “مرحله بیماری” می گویند واصطلاحا فرد در این مرحله” مبتلا به ایدز ” شده است.
در مرحله آلودگی هیچ علامتی وجود ندارد لذا نه خود فرد و نه اطرافیان او نمی توانند بفهمند که فرد آلوده است.بعبارت دیگرآلودگی را به هیچ عنوان از روی ظاهرفردنمی توان تشخیص داد.
بعد از ورود ویروس ، بدن بتدریج شروع به تولید ماده ایی می کند که بتدریج سطح آن در خون زیاد می شود. هرچند این ماده هم علامتی ایجاد نمی کند اما از آنجا که با روشهای آزمایشگاهی می توان این ماده (آنتی بادی) را در خون تشخیص داد ، به کمک آن می توان به آلودگی فرد پی برد.پس در دوره آلودگی فرد هیچ علامت ظاهری ندارد اما تست آزمایشگاهی او مثبت است.
آنتی بادی بتدریج شروع به ترشح می کند . پس از زمانی که ویروس وارد بدن می شود تا زمانی که سطح ماده به حدی برسد که قابل اندازه گیری باشد یک مدت زمانی ( بین 4 هفته تا حتی 6 ماه )وجود دارد که به آن “دوران پنجره ” می گویند . پس در دوران پنجره علی رغم اینکه ویروس در بدن انسان وجود دارد اما فرد نه علامتی دارد و نه تست آزمایشگاهی وی مثبت است.
هنوز هیچ دارویی برای از بین بردن ویروس پیدا نشده است و وقتی که ویروس وارد گلبولهای سفید بدن یک فرد گردد فعلا به هیچ طریقی نمی توان آنرا خارج کرد.
داروهایی وجود دارد که با آن می توان دوره آلودگی را طولانی تر کرد و مانع ورود فرد به فاز بیماری شد. این داروها بسیار گران قیمت بوده و مصرف منظم آن از زمانی که احتمال ورود بیمار به مرحله بیماری بیشتر می شود توصیه می گردد.(البته این داروها فعلا برایگان در اختیار بیماران قرار میگیرد)
افرادی که در مرحله آلودگی هستند از دو جنبه مختلف نیازمند مراقبت و توجه می باشند:


مراقبت های روحی روانی:

این افراد مبتلا به یک بیماری مزمن و طولانی هستند که مورد پذیرش جامعه نبوده و موجب شده که از جامعه طرد شوندو اغلب با وحشت از ننگ و بدنامی مواجه می باشند مسلما در این شرایط از نظر روحی روانی بسیار آسیب پذیر هستند.از طرف دیگر ، اغلب این افراد چون تفاوت بین آلودگی و بیماری را نمی دانند به گمان آنکه با شروع آلودگی زندگی آنها به پایان رسیده است بشدت نا امید هستند .لذا انجام مشاوره های اصولی برای کمک به فرد در پذیرش بیماریش و باور تفاوت بین آلودگی و بیماری امری ضروری است . در غیر اینصورت این فرد ممکن است به بیماری افسردگی دچار شده و یا حتی دست بخودکشی زده و یا ... برآید.

مراقبت های پزشکی:

از آنجا که سیستم دفاعی بدن فرد در حال تحلیل است ، لذا امکان ابتلا وی به انواع بیماریهای عفونی دیگر بسیار زیاد است. یکی از بیماریهایی که هم فرد و هم اطرافیان وی را تهدید می کند،بیماری سل می باشد. پس باید این افراد دائما تحت نظر بوده و مورد بررسی قرار گیرند و در صورت لزوم داروهای مورد نیاز برای پیشگیری و یا درمان سایر عفونتها را دریافت دارند.
تغذیه مناسب ، ورزش ، روحیه خوب وحمایت اطرافیان از عوامل مؤثر در تاخیر ورود به فاز بیماری هستند.
تا کنون هیچ واکسن و یا داروی مؤثری برای پیشگیری از ابتلا به این ویروس ساخته نشده است.
این بیماری از راههایی منتقل می شود که با رفتارهای انسان سروکار دارد (تماس جنسی ، اعتیاد تزریقی و…) پس ایدز علاوه بر آنکه یک بیماری عفونی است ، جزء بیماریهای رفتاری نیز دسته بندی می گردد و غالبا چون بیماریهای رفتاری چند عاملی هستند کنترل آنان به سختی امکان پذیر است.
این بیماری اغلب با خصوصی ترین رفتارهای انسانها مرتبط است که افراد حاضر نیستند به راحتی از آنان صحبت نمایند.
بیماری دارای دوره آلودگی بسیار طولانی است (بین 5 تا 20 سال )این نکته از این دو نظر حائز اهمیت است :

  • افراد آلوده طی سنوات متمادی می توانند بعنوان مخازن آلودگی عمل کنند چون هیچ علامتی ندارند و می توانند دیگران را آلوده کنند.
  • اما از طرف دیگــر اگر ایــن افــراد (کــه غالبـا هم در سنین فعال اجتماعی ، اقتصادی و… هستند )زمینه مناسبی جهت مشاوره و مراقبت را داشته باشند می توانند بی آنکه خطری برای جامعه محسوب گردند یک زندگی سالم و مفید داشته باشند. که این حق مسلم آنان است.

تشخیص بیماری به راحتی میسر نیست و حتما نیازمد آزمایش خون می باشد که آنهم در اوائل آلودگی ممکن است منفی گزارش شود.(دوران پنجره )
تاکنون واکسنی جهت پیشگیری و داروئی جهت درمان قطعی بیماری شناخته نشده است.
راههای ویژه انتقال بیماری و آموزشهای غیر اصولی که در این باره در سنوات قبل و مراحل ابتدایی شناخت بیماری در سطح جهان داده شده است موجب گشته این بیماری بعنوان ننگ اجتماعی در فرهنگها شناخته شود و بهمین دلیل افراد جرات نمی کنند برای اقدامات تشخیصی مراجعه نمایند.
چون جامعه برخورد خوبی با بیماران نداشته ،این افراد اغلب بیماری خود را پنهان کرده و برای اقدامات مراقبتی مراجعه نمی کنند که این امر موجب شیوع سایر بیماریهای عفونی در بین آنان و سایر افراد جامعه هم خواهد شد.
لذا ماهیت بیماری ایدز از یک بیماری عفونی به شکل یک معضل سیاسی ، اقتصادی ، اجتماعی و بهداشتی در آمده است تا جائی که از آن بعنوان بزرگترین چالش قرن نام برده می شود.
اگر عموم مردم جامعه بدلیل عدم آگاهی کافی از فرد آلوده یا بیمار مبتلا به ایدزبترسند و آنها را متهم به ننگ و بدنامی کرده و از بین خود طرد نمایند بدیهی است افراد آلوده و بیمار؛ بیماری خود را پنهان می کنند که در امر کنترل بیماری ، عوارض بدی خواهد داشت بعنوان مثال :
این افراد دیگر برای مراقبت های لازم به مراکز ذیصلاح مراجعه نخواهند کرد و با بیماریهای دیگر مثل سل و.. می توانند ناخواسته بیماری سل را انتقال دهند.
چون بیماری خود را مخفی کرده اند و علامت هم ندارد کسی متوجه بیماری آنان نمی شود و ممکن است حین اتفاقاتی با ورود خون و ترشحات آنان به بدن سایر افراد ،بیماری منتقل شود.
پس می بینیم یکی از گروههای که باید حتما مورد توجه قرار گیرند عموم مردم جامعه هستند. باید به این افراد آگاهی لازم را داد تا ماهیت واقعی بیماری را بشناسند راه انتقال آنرا بدانند و از آن نترسند.
میدانید افرادی هستند که رفتارهای پرخطر دارند ؛ یعنی دائما کاری را انجام می دهند که احتمال آلوده شدنشان را بیشتر می کند(مانند معتادین تزریقی و...) این افراد هم باید مورد توجه ویژه قرار گیرند چون بیشتر از سایرین در معرض خطر هستند.اینها باید متوجه شوند چه خطری آنها را تهدید می کند و به چه وسیله ایی می توانند این خطر را به حداقل برسانند.به این گروه گروههای پرخطر می گویند.
گروهی هم هستند که رفتار پرخطر ندارند ، اما ممکن است در آینده پیدا کنند ، مثل جوانی که در حال حاضر معتاد نیست اما خطر اعتیاد او را تهدید می کند و یا جوانی که تا بحال رابطه جنسی نداشته و ممکن است بعد ازاین داشته باشداین افراد هم باید مورد توجه خاص قرار گیرند، باید ضمن یادگیری سایر عوارض این رفتارها بدانند که خطر ایدز هم انان را تهدید می کند به این گروه ، گروههای درمعرض خطر می گویند.
طبیعی است که افراد آلوده و بیمار هم جز گروه هایی هستند که در برنامه های کنترل ایدز باید مورد توجه قرار گیرند زیرا تنها مخازن آلودگی در جامعه بوده و هم خودشان بعنوان یک انسان بیمار نیازمند توجه و مراقبت هستند.
تا زمانی که دیدگاه عموم مردم جامعه در مورد بیماری ایدز اصلاح نشود ، نمی توان به راحتی با بیماری مقابله کرد.

پس کلیه مردم باید :

  • راههای انتقال بیماری را بدانند
  • از فرد آلوده و یا بیمار نهراسند و باور کنند که این افراد در روابط معمول اجتماعی خطری برای سایرین ندارند.
  • ایدز رابعنوان یک بیماری بشناسند و آنرا مترداف ننگ و بدنامی ندانند.
  • بدانند که هرکسی ممکن است مبتلا شود ، و ایدز مخصوص یک گروه خاص نیست
  • باور کنند چیزی که باید مراقب آن باشند رفتارهایی است که می تواند منجر به آلودگی شود.
  • بدانند که افراد آلوده و بیمار نیاز مند پذیرش و حمایت آنها هستند.
ادامه در صفحه بعد
   
جشنواره پرتال

انتخاب پرتال برتر